Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

Το αυγουστιάτικό μου όνειρο



Είναι νύχτα και περπατάω στην ακροθαλασσιά. Φυσάει απαλός αέρας και το αυγουστιάτικο φεγγάρι δίνει ένα σκουροκόκκινο τόνο στον ουρανό. Ο αφρός της θάλασσας μου χαιδεύει τα πόδια και τα ποτίζει με την αλμύρα του. Λατρεύω τη θάλασσα το βράδυ. Από μικρή την κοιτούσα από το μπαλκόνι του σπιτιού μου να απλώνεται στον ορίζοντα, τυλιγμένη στην αγκαλιά του πατέρα μου που μου έδειχνε τ αστέρια καθώς περιμέναμε τη μαμά να έρθει από τη δουλειά. Η θάλασσα ηταν μαύρη εκείνη την ώρα. Και γω δεν μπορούσα να καταλάβω τι απέγινε το άλλοτε γαλάζιο της χρώμα. Νόμιζα οτι τα μάτια μου είναι εκείνα που κάνουν το λάθος, και ήθελα να τρέξω κοντά της για να το επιβεβαιώσω. Ωστόσο ήταν πανέμορφη. Πολλές φορές μου έμοιαζε σαν να ήθελε να πάει κάπου, και τ αστέρια θα τη συνόδευαν αντανακλώντας την λάμψη τους στο σώμα της. Μα εν τέλη η θάλασσα παρέμενε στη θέση της. Τουλάχιστον μέχρι να κλείσω εγώ τα μάτια μου... Αναπολώντας τις περασμένες εκείνες στιγμές λοιπόν, νιώθω μια τεράστια λύτρωση που επιτέλους είμαι δίπλα της. Μέσα στη γαλήνη της νύχτας νιώθω το ρυθμό της μουσικής της. Τώρα καταλαβαίνω γιατί όλοι μαγεύονται από το αυγουστιάτικο φεγγάρι. Μεταδίδει τη μαγεία του στη θάλασσα και αυτή την εξαπλώνει σε κάθε μέρος της Γης. Τώρα παρατηρώ μια μικρή βαρκούλα να διασχίζει τα νερά. Μέσα στη βάρκα, δύο ερωτευμένοι κοιτάζονται στα μάτια. Θα μπορούσα να έρχομαι εδώ κάθε βράδυ, να ακούω τον ψίθυρο της θάλασσας, του αέρα και του ουρανού.

*Πάω να ζήσω το όνειρό μου! Τα λέμε!

4 σχόλια:

  1. Καλησπέρα! Σκέφτηκες ποτέ να γίνεις συγγραφέας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγγραφέας? Δεν ξέρω. Πάντως θέλω να γράψω ένα βιβλίο:)..

    ΑπάντησηΔιαγραφή